Władysław Wierzbicki urodził się 20 czerwca 1898 roku w Olszewicach, pow. Mińsk Mazowiecki, w rodzinie Wiktora i Emilii z Lewandowskich. Do piętnastego roku życia wychowuje się i kształci przy rodzicach w Warszawie, tam też kończy cztery klasy gimnazjum. W 1913 r. opuszcza Warszawę i wyjeżdża do rodzeństwa w Kielcach. Tam zastaje go wojna światowa.

  W sierpniowych dniach 1914 r. Władysław Wierzbicki jest świadkiem wkroczenia oddziałów polskich do Kielc. To oddziały strzeleckie komendanta Józefa Piłsudskiego,

12 sierpnia 1914 r. zajmują miasto. Jednak ku ogólnemu rozczarowaniu Piłsudczyków mieszkańcy Kielc nie okazują specjalnego entuzjazmu szarej piechocie w maciejówkach. Wydaje się, że w pamięci Kielczan tkwią jeszcze represje popowstaniowe. Obawy mieszkańców były uzasadnione, bowiem oddziały Piłsudskiego wyparte z Kielc na krótki czas, po walkach i utarczkach 23 sierpnia ponownie weszły do miasta.

Choć starsi kielczanie widzieli tylko kłopoty w oddziałach strzeleckich, entuzjazm ciągle tkwił w młodych, była bowiem to pierwsza od wielu lat okazja włączenia się do walki
o niepodległość Polski. Kapelan 1 Brygady Legionów Polskich Ojciec Kosma Lenczowski
w swych pamiętnikach pisał: „Propaganda mało skutkowała. Powiadają, że ks. bp Łosiński zakazał rozgrzeszać idących do Legionów. Bujda to zapewne, ale pewne to, że nam nieżyczliwy. Zebrało się jednak 800 ochotników. Kwaterują w gimnazjum, ćwiczą, a gdyśmy uchodzili z Kielc, wywieziono ich do Galicji i wcielono do II Brygady i wysłano w Karpaty.”  Wśród tych ochotników znalazł się Władysław Wierzbicki. 10 września 1914 roku zostaje wcielony do 2 pułku piechoty Legionów formującego się w Krakowie. Z pułkiem tym wyjeżdża na front w Karpaty Wschodnie. Biorąc udział w kampanii zimowej II Brygady zachorował na tyfus. Leczony w szpitalu w Krakowie, po opuszczeniu, którego 9 lipca 1915 roku zostaje przydzielony do 4 pułku piechoty i skierowany do pracy w biurze werbunkowym w Opocznie. [1] Rozkazem Komendy 4 Pułku 12 października 1915 mianowany jest do stopnia kaprala. W grudniu 1915 roku zostaje wysłany na front z przydziałem do 5 kompanii, kiedy pułk toczy walki pozycyjne pod Optową. Tam 7 kwietnia 1916 roku otrzymuje kolejny awans na plutonowego. 4 lipca 1916 roku ruszyła gwałtowna ofensywa rosyjska gen. Brusiłowa przełamując front nad Styrem. W owym czasie oddziały legionowe obsadzały odcinek frontu  – Wołczeck, Kostiuchnówka-Optowa. W skutek naporu przeważających sił rosyjskich następuje odwrót pułków legionowych. W dniu 6 lipca Rosjanie ponowili ataki
z jeszcze większą gwałtownością. Zacięta walka rozgorzała na całym odcinku, szala zwycięstwa przechylała się ponownie na korzyść pułku. Nacierające fale piechoty rosyjskiej kładły się  pokotem na polach minowych i wśród przeszkód drucianych. I wtedy,
w decydującym momencie, w najgorętszym wirze walki, przychodzi rozkaz do odwrotu. Nie było chwili do stracenia, gdyż pułk oskrzydlony z prawej strony, niebawem mógł być zupełnie odcięty. Dla powstrzymania nieprzyjaciela i osłony odwrotu pozostawiają bataliony po jednej kompanii, reszta wycofuje się pospiesznie, wywalczając sobie bagnetem przejście  przez zastępujące jej drogę szeregi rosyjskie. W ten sposób, dzięki ofiarnej postawie pozostałych kompanii, okupionej ciężkimi stratami, udaje się pułkowi oderwać od nieprzyjaciela. Najwięcej ucierpiały: 11-ta kompania, z której jedynie podporucznik Jażdzyński
z 4 szeregowymi zdołał się przebić, oraz 5-a kompania, która w zaciekłej obronie straciła
w zabitych, rannych i wziętych do niewoli większość swego stanu szeregowych i wszystkich oficerów, wśród nich swego dowódcę, dzielnego i powszechnie lubianego kapitana Zulaufa. [2] W walce tej Władysław Wierzbicki został ranny w prawą nogę powyżej kolana.

Po wyleczeniu skierowany zostaje na Kurs Podoficerów Piechoty w Zegrzu /1 pluton,
3 kompania rekrucka/, w którym uczestniczy od dnia 11 stycznia do 1 lipca 1917 roku. [3]

Jako ówczesnego dowódcę 4 pułku piechoty wymienił pułkownika Roję, dowódcę kompanii – Erwina Więckowskiego [4], dowódcę plutonu – Jędrychowskiego, a sierżantem służbowym był Klatka [5]. W lipcu 1917 roku na skutek odmowy złożenia przysięgi plut. Wierzbicki został internowany w Szczypiornie, gdzie przebywał w III Bloku, 5 sali [6]. W krótkich wspomnieniach Władysław Wierzbicki pisze: „Był również ze mną lekarz 4 ppleg. Srzednicki- Kołłątaj, obecny gen. bryg., Ostrowski [7], którego przydziału nie wiem. Komendantem z ramienia Legionów był Olszamowski [8], osobiście mi znany”. Prawdopodobnie w jeszcze grudniu 1917 r. Władysław Wierzbicki zwolniony z obozu trafia do Szpitala Ujazdowskiego w Warszawie /Oddział legionowy/ na kurację [9]. Następnie skierowany zostaje do Zegrza do 3 Kursu Wyszkolenia Piechoty z przydziałem do 1 kompanii, następnie 4 Kursu Wyszkolenia  z przydziałem do 4 baonu, 6 kompanii w Zambrowie. Rozkazem Inspektoratu Polskiej Siły Zbrojnej 18 listopada 1917 roku mianowany sierżantem, a 27 marca 1918 sierżantem sztabowym. W lipcu 1918 r. zwolniony z wojska podejmuje pracę w powiecie Rawskim w Ubezpieczeniach Wzajemnych Budowli od Ognia jako urzędnik.

Pierwszego dnia Niepodległej Polski - 12 listopada 1918 roku powraca do służby wojskowej, z przydziałem do Dowództwa Placu w Rawie Mazowieckiej, następnie w Dowództwie Garnizonu w Łowiczu.

W 1919 roku pełni obowiązki dowódcy kompanii sanitarnej w Szpitalu Okręgowym DOGW. Od maja 1920r. do kwietnia 1923r. w Żandarmerii Wojskowej na posterunkach w Piasecznie /komendant posterunku/ i Brześciu nad Bugiem. Od 1923 r. do września 1939r. funkcjonariusz w Policji Państwowej. Jako przodownik, potem st. przodownik pełnił funkcję komendanta wielu posterunków PP na kresach /m.in. w Prużanach, Sielcu, Zakozielu Motolu/. Jest policjantem sumiennym, odważnym i bardzo skutecznym. Lubiany przez okoliczną ludność (należy zauważyć, że rdzenna ludność polska na terenach kresowych nie stanowiła większości), doceniany przez przełożonych i lokalną władzę. W Uchwale Nr 18 Rady Gminnej, gminy maleckej, powiatu prużańskiego czytamy:(...) Przodownik
p. Władysław Wierzbicki, w wysokim zrozumieniu powierzonych mu obowiązków, (..) bezpośrednio po objęciu komendy posterunku p.p. w Malczu z całą energią, nie szczędząc trudu i nie bacząc na bezpieczeństwo osobiste, przystąpił do likwidacji grasujących tu od dłuższego czasu szajek złodziejskich, a wykrywając 90% sprawców kradzieży, zmusił amatorów cudzej własności do zaniechania uprawianego procederu i zabezpieczył tem mienie mieszkańców gminy przed zaborem, odbierając zaś od całego szeregu podejrzanych jednostek broń, doprowadził stan bezpieczeństwa  na terenie gminy do należytej wysokości (...) [10].

W kwietniu 1936 wstępuje w związek małżeński z Gertrudą  Andrynowską. W dniu wybuchu Drugiej Wojny Światowej st. przodownik Władysław Wierzbicki zajmował stanowisko komendanta posterunku w Motolu, powiat Drohiczyn, woj. poleskie.

Po latach Gertruda [11] wspomina: „Dnia 17 września (1939 roku) o godz. 23.00 dostał rozkaz telefoniczny od Komendanta Wojewódzkiego ( z siedzibą Brześć n/Bugiem), podinspektora Małysa Władysława, opuszczenia posterunku i udania się wraz z podwładnymi w kierunku Kowla. Pamiętam, że mój mąż i pozostali funkcjonariusze byli ubrani w mundury wyjściowe i o 24.00 wyjechali furmanką kierując się na Kowel. Dnia 18 września 1939 roku miejscowi mieszkańcy narodowości ukraińskiej i białoruskiej, samozwańczo utworzyli tzw. władzę ludową, grabiąc i terroryzując ludność polską, napadli na posterunek policji, gdzie ja byłam, zrabowali męża karabin i szablę. Zmuszona byłam szukać schronienia u znajomej żony policjanta. Kiedy mój mąż dostał rozkaz opuszczenia posterunku to zapowiedział mi, że „gdyby mnie nie było za 2 tygodnie, to masz udać się do swojego ojca” W dniu 25 września, będąc w areszcie domowym widziałam przez okno prowadzonych pod strażą NKWD policjantów, było ich około 100, być może, że mój mąż był w tej grupie ale go nie rozpoznała w tym tumanie kurzu wytworzonym przez maszerujący oddział policyjny. Rozpoznałam tylko Komendanta Powiatowego Policji z siedzibą w Drohiczynie. Nazwiska nie pamiętam [12] (...).” Już nigdy się nie zobaczyli.

Pojmany przez Rosjan prawdopodobnie został stracony w Miednoje [13]. Odznaczony między innymi: Krzyżem Niepodległości /1933/, Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) /1922/, Medalem Pamiątkowym Za Wojnę 1918-21 /1929/, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości /1929/ oraz odznaką II Brygady Legionów, odznaką „Za Szczypiorno” i Krzyżem Legionowym.