Piłsudczycy

Pragnął wrócić do Polski, do Warszawy. Pytał: „Do kogo?” Jego rodzina wymarła, jego pokolenie w większości  też. Wieczorem 23 czerwca 1984 prosił podczas pożegnania: "Niech pan pozdrowi moją prawdziwą  przyjaciółkę, Marysię Kuncewiczową; niech pan pozdrowi polskie powietrze, którym się tak lekko oddychało”. W lipcu 1984 roku przekazałem pani Marii dobre słowa od pana Stanisława. Przez wszystkie następne lata bezustannie myślałem i nadal myślę o nim i to powietrze pozdrawiam patrząc na białe brzozy, które tak uwielbiał. Spacerował między nimi w okolicach Warszawy, Kazimierza na Wisłą,  i w Sienieżycach na Litwie… W bieżącym roku skończyłby 110 lat.

Rzeźbiarz legionistą, Jan Raszka. Artystycznie wyżywał się w rzeźbie, płaskorzeźbie i oczywiście medalierstwie, czym w sposób szczególny zasłużył się dla sprawy legionowej. Stworzył kilkaset plakiet i medali związanych z Legionami, jak również wiele pomników dot. powstań śląskich, Legionów, czy postaci wielkich polskich patriotów. Niewątpliwie Jan Raszka był bardzo ciekawą postacią i to podwójnie ciekawą. Świadczą o tym zarówno koleje jego losu – bardzo urozmaicone, jak i jego pęd do odkrywania świata – do wiedzy.

Fragmenty wspomnień Jana Kasztelowicza z wojny polsko-bolszewickiej 1920. Potem znów odwrót na linię rzeki Styr i dalej na linię rzeki Piny. Były tam okopy z wojny światowej, które wykorzystaliśmy do obrony. Dobrze, iż pogoda dopisywała, bo w czasie deszczów trudno byłoby chodzić, takie tam były błota. Poza tym mogliśmy spać w okopach, bo w domach tych Poleszczuków był przeraźliwy brud, smród, pluskwy i wszy. Z tej pozycji też musieliśmy się jednak wycofać w kierunku Brześcia, który miał być miejscem ostatecznego oporu (...). więcej

Sądeccy ułani. Konie interesowały Zdzisława Krzyżostaniaka od dzieciństwa. Ułanem został jednak dzięki internetowi. W 2003 roku znalazł w sieci dwie interesujące strony: stadniny koni „Szarża” im. 8 Pułku Ułanów w Bolęcinie, oraz Nowego Przeglądu Kawaleryjskiego. Dowiedział się z nich, że z okazji Święta Pułkowego 8 Pułku Ułanów (przypadającego 19 marca) organizowane są zawody kawaleryjskie w Szarży i uroczystości w Krakowie na Wawelu. więcej

Dekompozycja obozu piłsudczykowskiego. Piłsudski umierając nie zostawił testamentu politycznego, ale nie było tajemnicą, że najpoważniejszym kandydatem do przejęcia schedy po nim był Walery Sławek. Po wrześniowych wyborach do parlamentu Polską, według Sławka miał rządzić zespół piłsudczyków, a pomocą służyłaby im nowa organizacja o nazwie Powszechna Organizacja Społeczeństwa. Ponieważ zabrakło czynnika decydującego o tym, kto ma rządzić, czyli Marszałka, podstawą działań miała być konstytucja, która ustalała "układ organizacji państwa" i wyjaśniała, " kto jakie materie ma rozstrzygać". Sławek wierny był słowom: "prawo jako naczelny regulator ma nami rządzić, a w ramach prawa ten, kogo prawo do tego wyznacza". więcej

Ks.Stanisław Żytkiewicz. Kapelan od Piłsudskiego. Był on kapelanem we wszystkich najistotniejszych walkach. Był z załogą Lwowa w czasie walk o to miasto i żołnierzy Zadwórza. W wojnie polsko-bolszewicka 1919-1920 r.był kolejno: Dziekanem Frontu Południowo-Wschodniego i Środkowego. Gdy front północny zbliżał się do Warszawy fronty ks. kapelana trzymały się daleko na wschodzie ledwo dotykając Lwowa. W Bitwie Warszawskiej to on był właśnie naczelnym kapelanem Grupy Uderzeniowej znad Wieprza, formacji wojskowej która wygrała bitwę. Zapomnianą tę postać warto przywrócić pamięci współczesnych . więcej

Ostatni, co na Kasztance jeździł. Mieszkający w Kętach Marian Christ jest najstarszym, o ile już nie ostatnim, który dosiadał Kasztanki należącej do Józefa Piłsudskiego, gdy ten w 1915 r. wraz z I Brygadą przez 6 tygodni przebywał w Kętach. Legionowa przygoda, która w świadomości 9-letniego chłopca musiała odcisnąć się bardzo mocno, rozpoczęła się popołudniem 24 stycznia 1915 r., gdy tłum kęczan witał wkraczającą do miasta I Brygadę. tutaj

Koledzy z Pierwszej Brygady. Rok 1917, zima. Front włoski. “W południowym Tyrolu na nowym San Domingo, zapomniani, czy na banicję skazani przez własne społeczeństwo, niezrozumiani od początku, opuszczeni do końca, z uczuciem pustki, zawodu i szalonej goryczy w piersiach, dzierżyliśmy sztandar niepodległości, sztandar walki” – opowiadał później o tym czasie 26-letni wówczas obywatel austriacki, podporucznik Andrzej Tadeusz Hałaciński.