W 1923 roku Marszałek Piłsudski w referacie dla Kapituły Orderu Virtuti Militari, napisał: „Dla wyrównania sytuacji zarządzony został przez mnie kontratak, prowadzony z dwu kierunków, z Mińska, gdzie atakowała Grupa Generała Skierskiego oraz od Święcan gdzie z kilku dywizji i poszczególnych oddziałów została sformowana Armia Rezerwowa pod dowództwem generała Sosnkowskiego. W działaniach tych główny ciężar pracy spadł na Armię Generała Sosnkowskiego, który pomimo nieraz b. ciężkiej sytuacji, rozbił nieprzyjaciela, doprowadzając nasze wojska prawie do straconych poprzednio przez I Armię pozycji. Za te działania przedstawiam generała Sosnkowskiego do odznaczenia orderem Dodaj komentarz
Mimo tak zaciętej
obrony, po całkowitym wyczerpaniu się amunicji, 318 obrońców
odnaleziono po ataku poległych na stanowiskach pod szablami kozaków
kombryga Szeko dowodzącego ostatnią szarżą. Izaak Babel wspominał bitwę: "jeździliśmy wzdłuż linii by nie zabijać
jeńców, Szeko bąknął -dlaczego nie. nie patrzyłem w twarze. przebijali
pałaszami, dostrzeliwali , trupy na trupach. Apanasenko /rozkazywał/ -
nie trać ładunków ,zarżnij go.". Jeńców nie było bo nikt
nie poddał się do niewoli ginąc na stanowiskach lub dobijając się
ostatnim nabojem.
W nocy z 5 na 6 sierpnia 1920 roku w Belwederze opracowywano ogólną koncepcję rozegrania bitwy.
W rozważaniach powrócono do idei, które od końca lipca nurtowały umysły
całego polskiego kierownictwa wojskowego. Zamierzano częścią sił
zatrzymać uderzenie rosyjskie przed Warszawą, a na prawym skrzydle
odtworzyć odwody operacyjne i uderzyć nimi na południową flankę przeciwnika.
